De serie “ontvankelijkheid” met de vrouw en de duif is aan het begin van 2008 ontstaan na het lezen van een artikel in de Trouw door Renée van Riessen over de deugd ontvankelijkheid.

Ik was geraakt door haar voorbeeld van een vrouw die een gewonde duif vindt in haar tuin. Zij verzorgt hem, zijn pootje geneest maar hij kan niet meer vliegen. Ze zet hem op haar arm en rent ermee door het park. Op deze manier heeft de duif de illusie van vliegen.

Op de eerste tekening die ik in mijn schetsboek maakte van de rennende vrouw met de duif, kreeg de vrouw zelf ook vleugels. Dit is het mooie van schilderen, een onverwachte gift.

Het oprapen van de duif, de verzorging, het rennen en de rust daarna zijn vier thema's die ik begon te schilderen.
Door de tijd heen ontstonden nieuwe thema’s zoals de ontmoeting tussen de twee vrouwen, de vrijheid van vliegen, een gedicht van Willem Hussem.

Het heeft lang geduurd voor ik begreep wat mij trof. Het koesterende,
de koestering.

Ik verbind me met het onderwerp en ga als het ware op reis met krijt, kwast en verf. Intuïtief en schilderend zoek ik mijn weg naar het beeld: af en toe ben ik zelf verwonderd over wat ik voor me zie. Als het schilderij “af” is ziet het beeld er anders uit dan ik in een flits voor me zag en heeft het toch de intentie van dat eerdere gevoel.

Meer over het werk van Leontien Wessels is te vinden op www.leontien.info